De acht partners van KCAP Architects&Planners, Rotterdam 2019.
(Klik op de foto om verder te gaan.)



Boudewijn Bollmann (1983)
Beroepsfotograaf sinds 2006.
Woont nu in Rotterdam.

+31(0)6 2515 5680
twistedstreets@gmail.com

Instagram: @boudewijnbollmann

Opdrachtgevers

De Correspondent, Vrij Nederland, Openbare Bibliotheek Amsterdam, Het Nieuwe Instituut, KCAP Architects&Planners, Design Academy Eindhoven, NRC Next, Fabrique, MU Artspace, Volkskrant, Vakwerk architecten, ICON Magazine (UK), Baltan Laboratories, Van Abbemuseum, VanBerlo, Vice Magazine, PhotoQ, Dutch Design Week, STRP, Mojo Concerts, Connecting the Dots, Erfgoed Brabant, Woonbron, Trudo, Edhv ea.

Tentoonstellingen

PS Camera
Museum Hilversum, Hilversum, oktober 2016

De Asielzoekmachine
Het Nutshuis, Den Haag, april 2016

People we've met | Marieke van der Velden & Boudewijn Bollmann
Bergarde Galleries, Heerjansdam, januari 2015

Rotterdam in the picture | 175 jaar fotografie in Rotterdam
Nederlands Fotomuseum, januari 2015

Wonder van Eindhoven
Melkweg Galerie, Amsterdam, februari 2013

Who Told You So #3?! Truth vs. Scene
Onomatopee, Eindhoven, september 2012

Vice Photo Issue 2011 (NL)
Curator

Eerste Indruk
Pony Pedro, Berlijn, juli 2011

Letters from Europe
Koldo Mitxelena, San Sebastian, september 2011

DutchDoc!Space
New York Photo Festival, New York, juni 2010  

Muddguts meets Homebase
Showroom MAMA, Rotterdam, maart 2010  

GroundAbout (Club Donny)
MU, Eindhoven, oktober 2009

Lezingen (selectie)
Kracht van Rotterdam, Rotterdam, augustus 2015
Kamera Kultura, Het Nutshuis, Den Haag, juni 2015
Fotogasten, Nederlands Fotomuseum, Rotterdam, oktober 2014
Galerie Pennings, Eindhoven, oktober 2013
Lost & Found, NRC, Amsterdam, april 2013
Technische Universiteit Eindhoven, oktober 2012
YourSpace, Van Abbemuseum, Eindhoven, juni 2007

Techniek

Digitaal
Leica M10-P
Leica APO-Summicron-M 50mm f/2 ASPH.
Leica Elmarit-M 28mm f/2.8 ASPH.

Analoog (middenformaat)
Plaubel Makina 67 (film: Neopan Acros 100)
Badkamer

Colofon

Beeld: © Boudewijn Bollmann
Beeldmerk: HEYHEYHEY
Web- design en realisatie: Peter/Bust

Zonder genade

juli 2019

‘Ooit ging ik naar het strand met François, een vluchteling uit Burkina Faso. Het was de eerste keer dat hij de zee zag. Ik zag de zee al vaak, wie niet? Maar dagen aan zee zijn altijd bijzonder.

Ik loop over de pier van Hoek van Holland, sta af en toe stil, praat kort met een jongen die zijn hond uitlaat en een moeder met twee kinderen. Langs de kant staan vissers, een van hen heeft een plastic roos gevangen, ze maken er grapjes over, hij biedt hem aan twee wandelaars aan. Maar mijn stemming past niet bij het fotograferen van mensen, vandaag.

Niet altijd kun je je als fotograaf veroorloven dat je gemoedstoestand doorsijpelt in je foto’s. Maar voor deze rubriek voel ik me vrij om dicht te blijven bij hoe ik me voel. Ik wandel, fotografeer de golven, probeer het systeem te ontdekken waarin ze komen aanrollen, maar vind geen houvast.

Het is zes uur ’s avonds, het licht is me te hard, de zon staat nog te hoog. In een pizzeria wacht ik op beter licht. Ik kijk naar de andere mensen daar, een paradijs vol verhalen, in theorie, als ik zou willen.

Om acht uur ben ik terug op de pier. Ik sta vlak bij de onvoorspelbare golven, zout water spat op mijn lens. Ik zoek en vind de juiste sluitertijd, maak honderden foto’s, net zolang tot ik het moment gevangen heb waarnaar ik zocht: waterdruppels die als bevroren in de lucht hangen, een golf die zonder genade om het rotsblok slaat.’

(Interview en tekst: Laura van Mourik in Uitagenda magazine Rotterdam van juli/augustus.)

De acht partners van KCAP

juli 2019

Architectenbureau KCAP Architects&Planners vroeg mij om de acht partners uit Rotterdam en Zürich te portretteren. Dat deed ik op het dak van een advocatenkantoor en met de Red Apple op de achtergrond, wat beiden ontwerpen van KCAP zijn.

Portretten voor nieuwe seizoensbrochure Muziekgebouw

mei 2019

Voor de nieuwe seizoensbrochure (2019/2020) van het Muziekgebouw Eindhoven portretteerde ik artiesten samen met een grote metalen M waarin neonlicht brandt. Die is gemaakt door lichtkunstenaar Munne.

De avonden

juni 2019

‘Zestien was ik, en ik hield het boek De avonden van Gerard Reve in mijn handen, opgevist uit de inboedel van mijn tante. “Lees het maar eens,” zei mijn moeder.

Ik las het, en herlas het. Nam het mee op drinkvakantie naar Salou. Redde het op mijn sokken uit een regenplas. Kocht op een veiling de eerste druk.

Hoofdpersoon Frits van Egters werd mijn held. Ik herkende me in hem. Iemand die weliswaar veel vrienden heeft, maar meestal in zijn eentje rondzwerft en aanschouwt: zijn ouders in de woonkamer, voetgangers op straat, een boot waarop een feest bezig is, de silhouetten van mensen achter glas. Frits observeert het alledaagse en vat het vervolgens in prachtige zinnen, vol sjieke en archaïsche woorden. Ik probeerde me zijn stijl eigen te maken en citeerde zinsneden uit het boek, zoals: “De beproevingen dienen in het gelaat gezien te worden”.

Frits’ uitspraak over de beproevingen werd zelfs een leidraad in mijn beginjaren als fotograaf. Het hielp me om over mijn verlegenheid heen te stappen, om tijdens het nachtelijke dwalen toch die dakloze aan te spreken in plaats van hem op de rug te fotograferen. Ik werd steeds meer een “mensenfotograaf”; van het fotograferen van een enkele zwerver in de nacht, via mensenmassa’s op festivals naar het maken van individuele, dichtbije portretten.

In De avonden gebeurt weinig. Er is geen echte afloop, een conclusie ontbreekt. Er is alleen het hier, het nu, het gewone, alledaagse, en tot op de dag van vandaag vind ik dat het allerinteressantst.’

(Interview en tekst: Laura van Mourik in Uitagenda magazine Rotterdam van juni.)  

House of Holographic Hoes

Mei 2019

‘Onweerswolken tekenen zich af in de verte, zonlicht schijnt op de regenplassen van het parkeerdek, en een groep dragqueens gebruikt de grote airco’s van de parkeergarage als make-uptafel. Zodra ik op de zevende verdieping uit de lift ben gestapt, weet ik dat ik niet verder hoef te zoeken.

House of Holographic Hoes, noemt de groep zich. Ze zijn met zijn vijven. Dennis, ofwel Ma’MaQueen, is de dragmoeder, Jeroen, alias RitaBook, en de anderen zijn de dochters. In mei doen ze mee aan de Superball in Paradiso, een wedstrijd tussen verschillende houses uit heel Europa. Vandaag nemen ze een promotiefilmpje op.

Ze hebben de tijd mee, vertellen ze, terwijl ze zich omkleden, opmaken, hun roze pruiken borstelen. Er komt meer aandacht voor gender, Kim Kardashian flirt met de dragqueenscene, en in Amsterdam zijn steeds meer plekken waar je bij elkaar kunt komen. Maar in Rotterdam is nog een wereld te winnen.

Hun transformatie is zo overtuigend dat die me even van de wijs brengt; waren we net nog mannen onder elkaar, nu praat ik met prachtige vrouwen. Gekrulde wimpers, lange benen.

We verlaten het parkeerdek, staan met zijn allen in de smalle lift naar de begane grond. Op straat zie ik de reacties van anderen. Sommigen doen alsof ze niets opvalt, anderen kijken afkeurend. Een paar mannen fluiten.

Het lef van Dennis en Jeroen maakt me vrolijk, ik bewonder hun missie om meer zichtbaarheid voor de dragqueens in Rotterdam te krijgen. En dan die gele hoge hakken - vind ze maar eens, in maat 46.’

(Interview en tekst: Laura van Mourik in Uitagenda magazine Rotterdam van mei.)

Mijn modus

april 2019

'Vaak neem ik me voor geen mensen te fotograferen, me te richten op het landschap. Vrijwel even vaak raak ik toch weer in gesprek, en vind ik de ontmoeting te mooi om ’m geen rol in de foto te laten spelen. Een begraafplaats staat garant voor ontmoetingen en verhalen. Maar vandaag behoud ik mijn afstand.

Ik wandel over de groene begraafplaats. Verderop zit een man naast een grafsteen, hij praat hardop. Wil ik hier begraven worden? vraag ik me af. Niet specifiek hier, maar: in Rotterdam? Die vraag heeft rechtstreeks te maken met die andere vraag: waar ben je thuis?

Ik was kind in Maarssen, puber in Venlo, student in Eindhoven. In Eindhoven waren mijn vrienden, feestjes, een eerste liefde, de ontdekking van de fotografie. Eindhoven werd mijn thuis. Maar het leven ging me te veel van een leien dakje. Ik wilde het mezelf moeilijk maken, als mens, als fotograaf. Afzondering zoeken en me volledig toewijden aan mijn werk. Een man worden, misschien ook wel. In 2010 vertrok ik naar Rotterdam.

Eindeloos dwaalde ik die eerste jaren door de stad en de haven. Ik kwam in lelijke winkelcentra, verlaten parkeergarages en nieuwbouwwijken waar het waaide. Ik mijmerde en twijfelde, ik miste Eindhoven en al het Brabantse wat Guus Meeuwis in zijn liedjes bezingt.

Maar ik bleef. Voor de wijde straten en de grote pleinen, voor de mensen en hun verhalen, voor het licht en de luchten, de ijle blauwe luchten. Of ik hier thuis ben, weet ik nog niet. Maar ik heb mijn modus gevonden. Misschien is dat genoeg.’

(Interview en tekst: Laura van Mourik in Uitagenda magazine Rotterdam van april.)

Carnaval met Cor

februari 2019

Een paar jaar geleden wilde Cor een middagje carnaval vieren in zijn geboortedorp Borkel en Schaft, in de kroeg waar hij als tiener vaak kwam. Dat kon geregeld worden: we gingen met zijn tweeën, met vervoer dat speciaal bedoeld is voor patiënten van de GGZ. In zijn oude kroeg genoten we, proostten we en maakte ik deze foto. Cor verkleed als boer, ik als Rotterdammer, of als fotograaf, of eigenlijk gewoon als beiden, wel zo makkelijk voor iemand bij wie carnaval niet in het bloed zit.

(Toen moesten we weer terug naar Eindhoven, want ik moest daar in opdracht fotograferen. Maar heel Borkel en Schaft was inmiddels afgezet vanwege de optocht die door het dorp rolde. Er reden geen bussen meer en zelfs een taxi kon onze kroeg niet bereiken. Ik herinner me de joviale stress nog goed. Hoe we uiteindelijk op tijd en veilig wedergekeerd zijn in Lampegat weet ik niet meer, maar alles kwam goed, want zo eindigen de dingen nu eenmaal.)  

Wit licht

februari 2019

De maan scheen op volle kracht vannacht en de hemel was helder. Misschien dat ik daarom om vier uur wakker werd en plotseling de behoefte voelde om onze ronde vriend in mijn camera te vangen.

Het was een ramp (of: uitdaging) om handmatig scherp te stellen in het minimale licht dat er hing (sluitertijd: 45 seconden) en eigenlijk verbleef ik liever in het land der dromen waar het altijd stikt van het avontuur, maar toen ik de maan eenmaal op het display van mijn camera zag werd ik enthousiast en maakte ik ook nog wat foto's van de badkamer, die lustig baadde in het witte schijnsel.

Om zes uur, toen de eerste vogel floot, ging ik weer slapen. Toen ik een paar uur later wakker werd en de foto's nauwkeurig bekeek, vielen mij twee dingen op: dat mijn badkamerraam grondig gezeemd moet worden en vooral dat de maan minstens zoveel liefde verdient als de zon.

De Correspondent: Nieuw in Nederland

Januari 2019

Soms is de Syrische Hanaa Subeh zo moe dat ze overweegt te stoppen met studeren en met proberen als arts in Nederland aan het werk te komen. In Syrië had ze haar eigen medisch laboratorium. In Nederland moet ze opnieuw stage lopen. Voorlopig houdt ze vol. Ook als ’s nachts de enge dromen komen. ‘We zijn op de goede weg.’ (Tekst: Dick Wittenberg). Lees hier het hele verhaal.

Zegeningen tellen

Januari 2019

'In het Oude Westen ken ik alle straten, ik hou van zijn levendigheid. Toch zoek ik er af en toe de stilte van de Paradijskerk op. Ik geloof niet in God, maar ik overdenk de dingen, tel mijn zegeningen, en vervolg mijn weg. Maar op deze vrijdagavond ben ik een vreemde hier, met camera bovendien. Ik beloof de koster dat ik de mensen onherkenbaar zal fotograferen. Ik schuif in het derde bankje en kijk naar achterhoofden.

Elke week komt deze groep bij elkaar voor het Taizégebed: eenvoudige, meditatieve gezangen en gebeden, vanavond begeleid door gitaar. Naast het altaar hangt een playlist met de nummers van de liederen. Die klinken ouderwetser dan ik had verwacht, middeleeuws bijna, met veel halleluja’s. Het stemt me kalm. Na het gebed komt de groep naar me toe. “Je mag ons best van voren fotograferen, hoor”, zeggen ze. Ze gaan weer zitten, zingen verder.

Ik besef dat ik me tijdens het gebed, onwillekeurig, een beeld heb gevormd van deze mensen. Alsof ze zich in een werkelijkheid bevinden waarin ik me, als gewone volkse jongen, nooit zal begeven. Maar als we na afloop koffiedrinken in het zijkamertje wordt er nuchter en praktisch vergaderd over hoe ze meer jonge mensen kunnen bereiken – iets met flyers misschien - en iemand vraagt: “Naar welke kroeg gaan we?” We wassen de koffiekopjes af, en dan staan we buiten, in de drukte van de Nieuwe Binnenweg, mensenmassa’s bij Rotown en Stalles. De wereld komt me ineens hard en gehaast voor. De groep verdwijnt de stad in, richting kroeg. Ik fiets naar huis.’

Interview en tekst: Laura van Mourik voor Uitagenda magazine Rotterdam.

10 x 15 centimeter

December 2018

Bovenstaande foto, die al jaren in mijn werkkamer hangt, is zo oud dat ik het digitale origineel niet meer kan vinden, maar gelukkig heb ik dit door tijd en zon kromgetrokken afdrukje van de Hema nog (10 x 15 centimeter).

Ik ontmoette dit paar op een dahliashow in 2006. Waarom ik daar was, is mij inmiddels een raadsel. Wat ik zo mooi vind is de onverbiddelijkheid die uit de houding van beiden spreekt; de man die zijn hand fier onder zijn jasje steekt, de minimale maar trotse glimlach op zijn gezicht, de tijdloze kleur van de jas van zijn vrouw, de gestreken pantalons, de naar beneden en in de verte gerichte blikken. En dan de eeuwige zeggingskracht van de bloemen, die zelfs tot in de verste uithoek van Eindhoven-Oost, in een anoniem buurthuis onder alles verhullend tl-licht, onverminderd haar nobele werk doet.

Ik vraag me soms af waarom deze foto nog steeds op mijn prikbord hangt. Waarschijnlijk om mezelf te confronteren met de universele wijsheid dat alles uiteindelijk vergaat; mensen en bloemen worden rimpeliger en schraler, het fotoafdrukje wordt krommer en krommer en de externe harde schijf waarop het origineel stond is verrot geworden. Kortom: de foto is een reminder om back-ups te maken.  

De Correspondent: Nieuw in Nederland

December 2018

Voor De Correspondent maak ik de komende tijd portretten van mensen en gezinnen die een paar jaar geleden als asielzoeker naar Nederland kwamen. De bijbehorende verhalen laten zien hoe het nu met hen gaat. De eerste aflevering gaat over Omar en zijn gezin uit Syrië, die met hulp van veel Nederlanders een kookstudio begon in Vught. Lees het verhaal hier.

Ground Zeroes

December 2018

Parkeergarages, metrostations, Rotterdam. Plekken om eindeloos in rond te dwalen en om nauwkeurig naar te kijken. Bekijk hier de hele serie.

Nieuwe Instituut: Neuhaus Diner

November 2018

Om  hun aanstaande tentoonstelling over Bauhaus te vieren, organiseerde het Nieuwe Instituut een diner voor alle deelnemers en betrokkenen.

Campagne 2018/2019 Van Abbemuseum

september 2018

In opdracht van het Van Abbemuseun maakte ik een reeks foto's van hun bezoekers, terwijl zij aan het genieten zijn van de kunst en het gebouw. De foto's hangen op stations door heel Nederland.

Vakwerk architecten

juni 2018

Sinds kort werk ik voor Vakwerk architecten uit Delft. Ik leg projecten vast die gerealiseerd worden en die gerealiseerd zijn. Met nadruk op mensen, uiteraard.

Oumar en zijn kinderen komen in Rotterdam wonen

april 2018

Oumar's zoon Ibrahim (15) is door Feyenoord gescout en gaat voor het jeugdelftal spelen. Ze zullen daarom naar Rotterdam verhuizen. Dochter Aissata (17) studeert en volgt rijlessen.

Van 2012 tot 2014, toen Oumar nog vluchteling was en onderdeel uitmaakte van de protestgroep We Are Here, fotografeerde ik de harde weg die hij moest afleggen. Hij woonde in verschillende gekraakte panden onder slechte omstandigheden. Inmiddels heeft hij een verblijfsvergunning en is hij tuinman in Den Bosch.

Veertien portretten voor The Dots #15

April 2018

Voor het magazine The Dots #15 portretteerde ik veertien Nederlandse ontwerpers die in april hun werk presenteren tijdens de Salone del Mobile in Milaan. Hierboven staan er vier (klik op de foto's); Brecht Duijf & Lenneke Langenhuijsen (Buro Belén), Petra Janssen en Simone Kramer (Social Label), Bas Timmer (Sheltersuit) en Simone Post.

De Correspondent: zo ziet volharding eruit

Maart 2018

Vijfde en laatste portret in de reeks Alledaagse Helden voor De Correspondent. Deze keer over Nik, een jongeman die als kind het stempel zwakbegaafd kreeg, maar die volledig zijn eigen plan trekt en iedereen verstelt doet staan van wat hij wél kan. Ik verkeerde een dag in zijn aangename gezelschap, in Den Haag en Den Bosch. Lees hier het hele verhaal.

Everything, Always, Everywhere

September 2017

Foto's in het nieuwe boek van kunstenaar Rafaël Rozendaal. Een uitgave van Valiz Uitgeverij Amsterdam. Ontworpen door Remco van Bladel.

De Correspondent: een onalledaags en buitengewoon vrolijk festival

Augustus 2017

Mensen met een verstandelijk beperking willen in de zomer ook naar festivals. Maar die wens is natuurlijk niet altijd eenvoudig in te lossen. Voor De Correspondent fotografeerde ik een festival speciaal voor hen, georganiseerd door bezoekers van reguliere festivals. Het werd een vrolijke dag. Lees het verhaal van Vera Mulder en bekijk de foto's hier.

Vallen, opstaan, doorgaan, etcetera

mei 2017

In oktober 2016 werd ik hard door een auto aangereden, terwijl ik op een zebrapad liep. Een misdrijf dat mijn wereld stilzette. Nu, ruim een half jaar later, ben ik bijna hersteld en kan ik weer aan de slag. De fotografie lonkt, het avontuur wacht!

PS Camera

2017

Voor het project PS Camera ging ik aan de slag met de oude camera van de Rotterdamse en lang overleden fotojournalist Kees Molkenboer. De resultaten werden tentoongesteld in een groepstentoonstelling in Museum Hilversum. Een project van Koos Breukel en Rose Ieneke van Kalsbeek.

De Correspondent: laaggeletterdheid

september 2016

Een op de zes Nederlanders van boven de 12 heeft grote moeite met lezen, rekenen en schrijven. Paul Leliveld uit Dordrecht is één van hen. Dit is een dag uit het leven van een laaggeletterde. Lees het verhaal op De Correspondent.

De Asielzoekmachine

april 2016

Oumar's reis, het grote verhaal over de 50-jarige vluchteling Oumar, maakt onderdeel uit van De Asielzoekmachine. Vanaf 30 april is een tentoonstelling te zien in Het Nutshuis in Den Haag, waar een groot deel van Oumar's reis te zien zal zijn, samen met het werk van Marieke van der Velden. Ook is de serie opgenomen in een papieren do-it-yourself expositie. Meer informatie.

Nauw aan het hart

april 2016

Vice Nederland bestaat tien jaar. Dit is een selectie van mijn tien favoriete foto's. Lees hier.

Korte film (2016) Nederlands Fotomuseum

JANUARI 2016

Van filmmaakster Marieke Wijnen, voor het Nederlands Fotomuseum.

Vrij Nederland: de lange arm

oktober 2015

'De lange arm van de Eritrese dictator.'

Vrij Nederland: geloof het (of niet)

augustus 2015

Dawood, een Afghaanse vluchteling, bekeerde zich van de Islam tot het Christendom. Er rijzen allerlei vragen... Bekijk.

Oumar op drift

april 2015

Oumar's verhaal wordt tien pagina's breed uitgemeten in de weekendbijlage van NRC Next. Bekijk hier zijn foto's.

Soft Focus

maart 2015

Fotografie voor Rafaël Rozendaal.

Niña Weijers en haar Boekenweek

maart 2015

Jonge schrijfster Niña Weijers heeft het druk tijdens de Boekenweek en reist door heel Nederland om haar woord te verspreiden. Reportage in opdracht van NRC Next. Bekijk.

Korte film in het Nederlands Fotomuseum

Maart 2015

Regisseuse Marieke Wijnen maakte in opdracht van het Nederlands Fotomuseum een korte film over mijn werk. Deze draait tot half mei in het museum, als onderdeel van de tentoonstelling Rotterdam in the Picture.

Cor in de Volkskrant

februari 2015

De hechte vriendschap tussen de ex-dakloze Cor en mij wordt uitgebreid gevierd in de Volkskrant. Als coververhaal van de V.

Artikel door Gidi Heesakkers.

Twisted Streets #8 in het Nederlands Fotomuseum

januari 2015

Tot half mei is in het Nederlands Fotomuseum de tentoonstelling 'Rotterdam in the Picture' te zien, waarin een overzicht van 175 jaar Rotterdamse fotografie wordt gegeven. Twisted Streets #8 is er ook onderdeel van. Het boekje ligt veilig achter glas. Meer informatie.

People We've Met

januari 2015

Tot half maart is de tentoonstelling 'People We've Met' te zien, bij Bergarde Galleries in Heerjansdam (nabij Rotterdam). Fotografe Marieke van der Velden (die de foto rechtsboven maakte in Kabul) en ik tonen een uitgebreide selectie van portretten. Meer informatie.

Oumar ziet zijn kinderen na vijf jaar weer

januari 2015

Oumar heeft een verblijfsvergunning gekregen en daardoor konden zijn kinderen naar Nederland komen. Ze wonen nu met z'n drieetjes in Den Bosch. Lees verder.

Shariadriehoek in de Schilderswijk...?

december 2014

Lees verder!

Interview Pf

november 2014

Een vijf pagina tellend interview over straatfotografie, in het vakblad Pf. Door Lise Lotte ten Voorde.

Interview Fotogasten #3

Oktober 2014

Op 30 oktober werd ik in het Rotterdamse LantarenVenster geïnterviewd over mijn straatfotografie in relatie tot de fotografie van Mark Cohen. Van de Amerikaan was een grote overzichtstentoonstelling te zien in het Nederlands Fotomuseum. Andere gasten waren Gustaaf Peek en Cherry Duyns. Meer informatie.

Drink eens koffie met een Syriëganger (NRC Handelsblad & NRC Next)

Oktober 2014

De reportage over de broeders van Sharia4Belgium werd gepubliceerd bij een coververhaal over terugkerende jihadisten. Bekijk hier de hele fotoserie.

Nieuwe perspectieven

Oktober 2014

Het proces tegen de radicale moslimbeweging Sharia4Belgium is van start gegaan. 46 leden worden terecht gestaan. Zeker negen jongemannen zijn al gesneuveld in Syrië en Irak. Deze Vice-reportage is gemaakt in 2011, maar achteraf gezien krijgt ze een geheel nieuwe lading...

Twisted Streets integraal gedocumenteerd

Rotterdam, januari 2014

Twisted Streets is een papieren uiting van vriendschap tussen een fotograaf, een stad en zijn straatmannen. Alle tien issues (2006 - 2011) zijn nu volledig digitaal gedocumenteerd en door iedereen op te vragen. Er is geen enkele pagina die ontbreekt. Dit is straatfotografie van de oude stempel, geprint op het goedkoopste papier, maar met scherp geschoten. De beproevingen dienen in het gelaat gezien te worden.